به گزارش مفدا تبریز، دومین جلسه از سلسله جلسات هم اندیشی «شور شناختی» در دوره جدید با حضور کارشناسان مدیریت امور فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در خانه نشریات دانشگاه در روز دوشنبه، اول آذر ماه ۱۴۰۰ برگزار شد. 

بر اساس این گزارش، موضوع محوری دومین جلسه از سلسله جلسات هم اندیشی «شور شناختی» به موضوع «حکایت صیاد و پرنده دفتر ششم مثنوی معنوی» اختصاص یافته بود و محمد پارسائی با استناد به کتاب «مثنوی معنوی» و «پیام های مثنوی» اثر دکتر ریاضی یزدی به ارائه مطالب پرداخت. 

گفتنی است حکایت پرنده و صیاد یکی از عمیق ترین و جذابترین حکایات مثنوی است. محور اصلی این حکایت مساله خلوت و صحبت است. آیا سالک برای تکمیل نَفس و تهذیب قلب باید به کُنجِ انزوا رود و از حشر و نشر با مردم تن زند. یا باید داخل جمع شود و با عوامل تحریکِ نَفس که لازمۀ زندگی اجتماعی است دست و پنجه نرم کند و با مقهور کردن آنها به تکمیل نَفس رسد. کدام یک از دو مورد مذکور ارجح است؟ مولانا به قدر زیبا دلایل رجحان خلوت بر صحبت و صحبت بر خلوت را بیان داشته است که خواننده دچار اعجاب و حیرت می گردد.

لطف مطلب در این است که هم دلایل صیّاد محکم و قانع کننده است و هم دلایل پرنده متقن و ایمان آور. خواننده با شنیدن دلایل هر یک از طرفین، بحث را خاتمه یافته می انگارد در حالی که مولانا با ذهن روشن و نقادِ خود همان دلایل مقبول را رد می کند و بحث اوجی دیگر می گیرد.

«صیاد» نمادِ سالکِ اهلِ خلوت است و «پرنده» نمادِ سالک اهلِ صحبت. شیوۀ قصه گویی مولانا به گونه ای است که شخصیت های داستان در نقش منفی و مثبت ثابت نمی مانند بلکه به اقتضای مقاصد معنوی مولانا پیوسته دگرگون می شوند. یعنی منفی ، مثبت می شود و مثبت، منفی. از اینرو در بخشی از این حکایت، صیّاد نمادِ زاهدان ریایی است که برای نیل به اغراض نفسانی، طالبان حقیقت را به دام می افکند.

شایان ذکر است سلسله جلسات هم اندیشی «شور شناختی» در دوره جدید از روز دوشنبه، بیست و چهارم آبان ماه جاری، آغاز شده است و دبیری این جلسات را نسیم باهری بر عهده دارد. هدف از برگزاری این جلسات، هم اندیشی در مورد مسائل فرهنگی و تبادل نظر کارشناسان مدیریت امور فرهنگی دانشگاه برای افزایش سطح علمی و فرهنگی است.